Τα Χρυσάνθεμα της προσφυγιάς

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χρήστου Τσαντή «Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη στο δρόμο της αναζήτησης»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ

«ΧΡΥΣΑΝΘΕΜΑ»

Είναι γνωστό πως ορισμένα λουλούδια δεν φυτρώνουν οπουδήποτε. Χρειάζονται αγάπη, φροντίδα και όλη την προσοχή μας για να ριζώσουν, για ν’ ανθίσουν. Χρειάζονται το κατάλληλο περιβάλλον. Οι ανάγκες τους από είδος σε είδος διαφέρουν. Άλλο χρειάζεται πιο πολύ νερό ή φως κι άλλο χρειάζεται λιγότερο. Όλα τα λουλούδια όμως χρειάζονται σύννεφα. Μέσα σ’ αυτά ταξιδεύουν οι πολύτιμες σταγόνες της βροχής που τα ποτίζουν όπου κι αν βρίσκονται.
φώτο: Χρήστος Τσαντής
φώτο: Χρήστος Τσαντής
Όταν τα σύννεφα χαμογελούν, ζωγραφίζουν εικόνες. Φτιάχνουν άπειρα σχήματα στον ουρανό που φαίνονται μακριά ως την άκρη του ορίζοντα, ώσπου να πέσει η νύχτα και να φωτιστεί σαν πολύχρωμο σεντόνι απ’ τις σκιές των άστρων και της σελήνης. Όταν τα σύννεφα δακρύζουν, ποτίζεται η γης και τα λουλούδια. Κι όταν θέλουν να σμίξουν με το λουλούδι τους, γίνονται ομίχλη και φτάνουν χαμηλά, κάτω στο χώμα. Ακουμπούν στο έδαφος ψιθυρίζοντας ένα μικρό «σ’ αγαπώ» κι άλλες πολλές υποσχέσεις, για να υπομείνουν το διάστημα του αποχωρισμού, μέχρι την επόμενη φορά που θα συνωμοτήσουν τα σύννεφα κι ο άνεμος μαζί, ώστε να ιδωθούν για λίγα λεπτά.
Με τον άνεμο, με αεροπλάνα, με τρένα, με πλοία κι αυτοκίνητα, πολλά είδη μετανάστευσαν μαζί με τους ανθρώπους. Έτσι έφυγαν από τα μέρη που ζούσαν κι εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη γη και πλέον σήμερα ανταμώνουν διαφορετικά είδη που μέχρι τώρα δεν ήξερε το ένα το άλλο και δεν μιλιόντουσαν, όχι γιατί είχαν κάτι μεταξύ τους αλλά γιατί ζούσαν σε τελείως απομακρυσμένες περιοχές.
Ταξίδεψαν σε μέρη μακρινά για να ριζώσουν. Στους νέους τόπους έπρεπε να προσαρμοστούν σε διαφορετικές συνθήκες απ’ αυτές που είχαν συνηθίσει να ζουν. Οι συγγενείς και οι φίλοι τους έκλαιγαν και ήταν στεναχωρημένοι γιατί τότε τα παλιά χρόνια, δεν ήξεραν πως ακόμα κι όταν χάνονται τα λουλούδια που έφυγαν μακριά, πάντα μένει πίσω κάποιος σπόρος. Ταξιδεύει με τον άνεμο στα πέρατα του κόσμου, ώσπου να φτάσει σε τόπους μακρινούς, να ριζώσει, ν’ ανθίσει και να συναντήσει άλλα περαστικά σύννεφα που το προσέχουν, το ποτίζουν και τ’ αγαπούν. Έτσι σιγά-σιγά γεννιέται η καινούργια ζωή.
Στα προάστια μιας πόλης, όχι πολύ παλιότερα από σήμερα, υπήρχε ένας λόφος. Δέσποζε πάνω από τα σπίτια με τον επιβλητικό του όγκο και πάνω του φύτρωναν κάποιοι λιγοστοί θάμνοι και χόρτα. Ούτε μεγάλα δέντρα ούτε και πράσινο που συνήθως βρίσκει κανείς στους λόφους.
Σε μεριές-μεριές το χώμα είχε κατρακυλήσει προς τα κάτω, χαμηλά. Είχαν μείνει γυμνοί οι βράχοι να χαζεύουν τη θάλασσα. Κάθε χρόνο με τις βροχές όλο και λιγόστευε το χώμα. Ειδικά το χειμώνα η θάλασσα άλλαζε συνεχώς χρώματα. Γινόταν καφέ, αφού δεν υπήρχαν δέντρα να συγκρατήσουν το έδαφος. Το νερό κυλούσε παίρνοντας μαζί του τη γη. Σχημάτιζε μικρά ποτάμια λάσπης που χάνονταν στα βάθη της θάλασσας.
Παλιότερα όμως στο λόφο αντίκρυζες μεγάλα καταπράσινα πεύκα που ζούσαν χρόνια εκεί. Πάνω στα κλαδιά τους έφτιαχναν φωλιές τα πουλιά και στα μικρός δάσος τριγύριζαν διάφορα σπάνια ζώα. Κάτω από τους ίσκιους τους γίνονταν γιορτές. Σε αυτές συναντιόνταν όλοι οι κάτοικοι. Γλεντούσαν και χόρευαν στα πανηγύρια, στους γάμους και στις σχόλες.
Στην κορυφή του, λες και κρεμόταν στον αέρα, στεκόταν περήφανο ένα εκκλησάκι, μάρτυρας σε όσα είχαν συμβεί όλο αυτό τον καιρό. Και τι δεν θα έλεγε ετούτο το εκκλησάκι αν είχε στόμα να μιλήσει.
Οι άνθρωποι που ζούσαν εδώ, έκαναν βόλτες τακτικά σ’ αυτά τα μέρη. Άλλοι για πεζοπορία και για σωματική άσκηση και άλλοι για να βρεθούν μόνοι με το ταίρι τους, να απολαύσουν τη θάλασσα που απλώνονταν μαγευτική μπροστά τους. Κοιτούσαν τα σύννεφα, την εναλλαγή των χρωμάτων στον ουρανό κάθε φορά που o ήλιος έδυε, τα σπίτια που φαίνονταν μακριά, τους γλάρους και τα πουλιά που ταξίδευαν ακούραστα για άλλες πολιτείες.
Στη κορυφή αυτού του περήφανου λόφου λοιπόν, φύτρωσε ένα χρυσάνθεμο. Ένα σπάνιο είδος, αρκετά διαφορετικό από όλα τ’ άλλα και για αυτό ξεχωριστό. Έτσι κι αλλιώς βέβαια όλα τα χρυσάνθεμα, ανεξάρτητα από την χώρα που προέρχονται, ανήκουν στην ίδια οικογένεια. Το παράδοξο είναι πως οι ενδοοικογενειακές τους διαφορές είναι μεγάλες. Πολύ περισσότερες από τις διαφορές που έχουν με άλλες οικογένειες και είδη. Μη φανταστείς όμως τίποτα τσακωμούς και καυγάδες. Όχι δεν μιλάμε για τέτοιες διαφορές. Απλά κρατάνε μούτρα το ένα στο άλλο, γιατί δεν έχουν όλα τα χρυσάνθεμα, πέταλα σαν της Μαργαρίτας και τη μυρωδιά του χαμομηλιού. Προκύπτουν αντεγκλήσεις ακόμα, γιατί τα φύλλα του ενός συγγενή είναι πιο πλατιά απ’ του άλλου και συγκρατούν λίγη δροσιά παραπάνω ή πάντως για πολλές τέτοιες μικροδιαφορές.
Έπειτα από ατέλειωτες συζητήσεις που έκαναν μεταξύ τους διαπίστωσαν πως δεν έχουν όλα το ίδιο ακριβώς σχήμα και πως είναι έτσι καμωμένα, ώστε να χρειάζονται το ένα το άλλο για να ζήσουν. Γι’ αυτό  δεν κρατάνε κακία μεταξύ τους κι ενίοτε συμβιώνουν. Φτιάχνουν μεγάλους ολάνθιστους κήπους. Σχηματίζουν, με τις διαφορετικές τους αποχρώσεις, μια θάλασσα ομορφιάς κι ένα πέπλο ποτισμένο μυρωδιές της Άνοιξης που ταξιδεύει τη φαντασία μας στους τόπους που γεννήθηκαν τα σύννεφα, στα μέρη όπου μόνο τα μάτια των παιδιών μπορούν να ανακαλύψουν γεμίζοντας με χαμόγελα την ψυχή μας!
Για το συγκεκριμένο χρυσάνθεμο όμως, για το οποίο μιλάμε τώρα… πώς και γιατί έφυγε κι από πού ήρθε, μη με ρωτάς. Μπορεί να πέρασε πάνω από ωκεανούς και φουρτουνιασμένες θάλασσες κρυμμένο στα αμπάρια κανενός πλοίου. Μπορεί να το έφερε κάποιος άνθρωπος που ήθελε να γεμίσει με χρυσάνθεμα τη γη. Μπορεί πάλι να προσπάθησε μόνο του να γυρίσει πίσω στην πατρίδα του. Ναι, μπορεί να ήταν κανένα από αυτά που περιπλανήθηκαν γυρνώντας τον κόσμο. Ίσως μαζί του να έχει καρτ-ποστάλ από διάφορες χώρες κι εποχές. Ίσως πάλι και να το μετέφεραν άλλοι μέσα σε γλάστρες κι έτσι σίγα-σιγά να μετακόμισε σε κάποια κοντινή περιοχή. Όπως και να έχει, αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πραγματικά από πού ήρθε. Και μάλλον τώρα, δεν έχει πολύ σημασία αυτό. Σημασία έχει ότι βρέθηκε στο λόφο μόνο κι απροστάτευτο, με κίνδυνο να το κόψει κάποιος περαστικός…
©Χρήστος Τσαντής, Εκδόσεις Ραδάμανθυς

Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ

ΔΩΡΕΑΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

Τιμή βιβλίου: 13,00

(ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΦΠΑ 6%)

Συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας για να αποκτήσετε το βιβλίο ή καλέστε στο 6983 091058 

Λίγα λόγια για το βιβλίο «Ο μικρός πρίγκιπας συναντά τον Κύριο Καζαντζάκη» (2η έκδοση) 

Ο μικρός πρίγκιπας επιστρέφει στη γη! Τα τριαντάφυλλό του μαραίνεται και η ισορροπία του κόσμου κινδυνεύει. Ό,τι συμβαίνει στον πλανήτη του, επιδρά σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι ήρωες του Καζαντζάκη δεν θα μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Ανταποκρίνονται στο κάλεσμα και φεύγουν απ’ τα βιβλία τους για να βοηθήσουν. Η περιπέτειά τους μεγάλη, καθώς θα χρειαστεί να ανέβουν στις βουνοκορφές της Κρήτης, να προσπεράσουν τα εμπόδια, να βγουν με την «Οδύσεια» στη μεγάλη θάλασσα.
Την ίδια στιγμή δυο φίλοι, αναζητώντας την προσωπική τους αλήθεια, αποφάσισαν να ενσαρκώσουν ρόλους μέσα από ένα θεατρικό παιχνίδι. Ο ένας υποδύεται ήρωες του Καζαντζάκη και ο άλλος του Εξυπερύ. Έρχονται στο φως παιδικά βιώματα, συναισθήματα, προκαταλήψεις, στερεότυπα και συμπεριφορές που προβληματίζουν. Η προσπάθειά τους περνάει μέσα από το δρόμο της αναζήτησης!
Δύο εμπνευσμένοι και πρωτότυποι μύθοι συνενώνουν τις παράλληλες ιστορίες που, σαν γέφυρες, συνδέονται στενά μεταξύ τους.

ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Άνθισε τριαντάφυλλο και μύρισε μεράκι,
σαν ο μικρός ο πρίγκιπας βρήκε τον Καζαντζάκη…» Δήμητρα.

Σοφία Κανάκη, μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη (υπεύθυνη για την Ελλάδα): «Το εγχείρημα του κ. Τσαντή είναι αξιέπαινο για την Εταιρεία. Κατάφερε να προσεγγίσει το Νίκο Καζαντζάκη έτσι, που μπορεί μόνο να τον προσεγγίσει κανείς. Με την καρδιά . Όχι με το νου. Κι όχι μόνο το Νίκο Καζαντζάκη αλλά και τον Σαιντ Εξυπερύ. Κατάφερε ν’ αποδείξει, προβάλλοντας την πανανθρώπινη διάσταση του έργου τους, πως τα μεγάλα πνεύματα συναντώνται, παρά τις όποιες διαφορές τους, και μάλιστα με πολλούς τρόπους, υπερβαίνοντας τοπικά και χρονικά όρια και σύνορα. Και όχι μόνο συναντώνται, αλλά και δικαιώνονται ταυτόχρονα, αφού το έργο τους εξακολουθεί να τροφοδοτεί την ανθρώπινη σκέψη. Οι αγωνιζόμενοι ήρωες του Νίκου Καζαντζάκη γίνονται οι δικοί του ήρωες…».
Χανιώτικα Νέα: «Μια πρωτότυπη, ξεχωριστή συγγραφική δουλειά…».
Ειρήνη Σπυριδάκη, φιλόλογος: «Το πιο σημαντικό εύρημα του βιβλίου του Χρήστου Τσαντή είναι ότι μέσα από την πορεία της ενδοσκόπησης των ηρώων της νουβέλας του, προωθούνται οι αξίες και τα ιδανικά της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, και της συνεργασίας, ιδανικά που δυστυχώς θυσιάσαμε στον βωμό της ιδιοτέλειας και του προσωπικού συμφέροντος… Το μήνυμα που μεταφέρει στον αναγνώστη είναι ένα μήνυμα ελπίδας ότι μέσα από την ουσιαστική επαφή με τους άλλους μπορούμε να αναδείξουμε ό,τι καλύτερο έχουμε μέσα μας. Ο αναγνώστης εισπράττει την αισιόδοξη οπτική ότι όλοι μας συναποτελούμε ένα αδιάσπαστο σύνολο, κρίκους της κρίσιμης αλυσίδας της ζωής. Και ως τέτοιοι, έχουμε τη δύναμη να συνεισφέρουμε, ο καθένας με τη διαφορετικότητά του, στην οικοδόμηση υγιών σχέσεων. Να φθάσουμε δηλαδή πιο κοντά στην ολοκλήρωση και την ευτυχία…».
Σήφης Μιχελογιάννης, αντιπρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη: «Καταφέρνει με μία νουβέλα ο κ. Τσαντής να βρει τα κοινά σημεία μεταξύ των ηρώων του Νίκου Καζαντζάκη και του Αντουάν Ντε Σαιντ Εξυπερύ, να φέρει τόσο κοντά δυο γίγαντες της παγκόσμιας λογοτεχνίας…».
Αθηνά Γαλανάκη, φιλόλογος: «Ένα βιβλίο ανεκτίμητο, ένα άριστο εργαλείο στα χέρια του εκπαιδευτικού…».
Αγγελική Μπεμπλιδάκη: «Τα μάθια δεν καλοθωρούν στο μάκρεμα του τόπου, μα πλιο καλά και πλιο βαθιά θωρεί η καρδιά τ’ ανθρώπου», Βιτσέντζος Κορνάρος. «Είμαστε μαζί με τους ήρωές του στο θέατρο, στη Σελένα, στο Μεγάλο Κάστρο. Στο θέατρο να υποδυόμαστε ρόλους. Στο σπίτι του Κωνσταντή να βγάζουμε τα σώψυχά μας με ένα ποτήρι τσίπουρο. Τούρκοι μας κυνηγούν μαζί με τον μικρό πρίγκηπα και τον παπά Φώτη. Με τον καπετάν Μιχάλη και τον Ζορμπά κατηφορίζωμε την Σελένα και ξεγελώντας τους φρουρούς τρυπώνωμε στο Μεγάλο Κάστρο. Μα πιο πολύ είμαστε μέσα στο λατίνι που βολοδέρνει στην καταιγίδα, έρμαιο του ανέμου και της θάλασσας. Άφοβοι και μαζί σκιαγμένοι. Ένα βήμα δίπλα στον σκοπό μας και συνάμα τόσο μακριά…».
Το βιβλίο μέχρι σήμερα αξιοποιήθηκε σε σεμινάρια επιμόρφωσης εκπαιδευτικών που διοργάνωσαν η Περιφέρεια Κρήτης-Περιφερειακή Ενότητα Χανίων, οι Διευθύνσεις Π.Ε. και Δ.Ε. Χανίων και οι επιτροπές Χανίων και Ηρακλείου της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη. Παρουσιάστηκε από τον Συμβουλευτικό Σταθμό Νέων της Δ.Ε. Ηρακλείου, από τον όμιλο φίλων για την UNESCO (Πειραιώς και Νήσων), από τη Χ.Ε.Ν. Ελλάδας, ενώ αξιοποιήθηκε από μαθητές και εκπαιδευτικούς σε πολλά γυμνάσια, δημοτικά σχολεία και σε νηπιαγωγεία στα Χανιά, στο Ηράκλειο και στην Αθήνα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Τα δυο πουγκιά», του Γιώργου Ηλιάδη, στην Κρήτη της Κατοχής

Ο Μενέλαος Λουντέμης και η Μυρτώ

Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Follow by Email