Γράφω – Ένα Σεργιάνι

Ποίημα του Γιώργου Κουτουλάκη, από τη συλλογή «Ένα σεργιάνι».

 

Γράφω
Τις λέξεις πλάθω συνεχώς, γράφω για τους γονιούς μου,
ό,τι μου λέει η καρδιά και ψιθυρίζει ο νους μου.
Γράφω για να εξιλεωθώ, από ανάγκη γράφω
ό,τι δεν πρόλαβα να πω και τα ’χω πει στον τάφο.
Γράφω γιατί δεν φώναξα ν’ ακούσουν να το μάθουν,
γράφω γιατί δεν πίστευα ό,τι έμελλε να πάθουν.
Για τη σιωπή μου γράφω εδώ και το ’χω μετανιώσει,
δεν ξέρω αν καταλάβαν γι’ αυτούς τι έχω νιώσει.
Βάζω τις λέξεις στη σειρά, να έχουνε και ρίμα,
να φτιάξω κάτι όμορφο, να γράψω ένα ποίημα.
Τρέχουν τα γράμματα στο νου και γίνονται προτάσεις,
δες την καρδιά μου ανοιχτή, εσύ που θα διαβάσεις.
Δεν είναι οι λέξεις άχρωμες, ψεύτικες, πεθαμένες,
έχουν ψυχή, έχουν ζωή και βγαίνουν πονεμένες.
Είναι μια επανάσταση που το μυαλό μου κάνει,
όταν η θλίψη έρχεται και πιάνει εκεί λιμάνι.
Γράφω να πείσω την καρδιά ότι είναι όλα αλήθεια,
αρπάζομαι απ’ τα γράμματα όταν ζητώ βοήθεια.
Στην καταιγίδα της ζωής, στη δύσκολη την ώρα,
τις λέξεις κάνω στέγη μου όταν χτυπά η μπόρα.
Γράφω γι’ αυτούς που έφυγαν, σαν και να τους κοιτάζω,
λες και τους έχω απέναντι και να τους τα διαβάζω.
Με την ελπίδα προχωρώ και γράμματα σκαλίζω,
πως ίσως και να βλέπουνε αυτά που τους χαρίζω.
Εγώ δεν είμαι ποιητής, λέξεις γράφω μονάχα,
τον πόνο και το δάκρυ μου ποίημα κάνω τάχα.
Τα συναισθήματα σωρό όταν τα μάτια κλαίνε,
πώς να τα γράψεις σε χαρτί αφού οι λέξεις καίνε;
Με μαύρα ρούχα τα ’ντυσα, πένθιμα, λυπημένα,
όπως τα μαύρα γένια μου στο πρόσωπο αφημένα.
Χωρίς στολίδια περιττά στο παρελθόν γυρίζω,
ψάχνω εικόνες, πρόσωπα, το χρόνο ξεφυλλίζω.
Οι αναμνήσεις τρέχουνε κι εγώ ακολουθάω,
φωτογραφίες μιας ζωής, ασπρόμαυρες, κοιτάω.
Ένα ταξίδι του μυαλού βαθιά μέσα στο χρόνο
με γέλια, δάκρυα, ζωή, αγάπη, μα και πόνο.
Το χέρι μου παίρνει ζωή, τρέχει να μουτζουρώσει
ό,τι περνά από το νου, λίγες στιγμές να σώσει.
Καθώς ο χρόνος προχωρά και η ζωή αλλάζει,
ακούω μέσα μια φωνή: «γράψε», να μου φωνάζει.
Έρχονται μέρες κάποτε που οι σκέψεις σταματάνε,
όταν οι εικόνες των γονιών στα μάτια με κοιτάνε.
Είναι φορές που χάθηκα μες στην απελπισία
κοιτώντας ένα μάρμαρο σε κάποια εκκλησία.
Είναι φορές που άναβα ένα μικρό καντήλι
και προσευχόμουν στο Θεό, σημάδι να μου στείλει.
Πού βρίσκονται; Είναι μαζί; Μήπως και με ακούνε;
Πόσο πολύ μου λείπουνε, μήπως μπορούν να δούνε;
Σιωπή απόλυτη, κυλά. Κανείς δεν θ’ απαντήσει.
Ξέφυγε, πέταξε η ψυχή ψάχνοντας κάποια λύση.
Γράφω. Γράφω γιατί δεν μπόρεσα να κλείσω το συρτάρι,
φτερούγισε το παρελθόν, θέλει ζωή να πάρει.
Γράφω γιατί δεν άφησα την πόρτα κλειδωμένη,
άνοιξε, βγήκε η λύπη μου και στο χαρτί απομένει.
Γράφω γι’ αυτούς που έφυγαν και κείτονται στον τάφο.
Μου λείπετε. Σας αγαπώ! Για τους γονείς μου γράφω.
Χαζίρειο Γιώργος Κουτουλάκης
Από την παρουσίαση της ποιητικής συλλογής του Γιώργου Κουτουλάκη στο Χαζίρειο Πνευματικό Κέντρο της Αγίας Μαρίνας
Ο ποιητής καταθέτει κομμάτια της ψυχής του στο χαρτί και αγγίζει μέσα μας συναισθήματα που ο χρόνος δεν καταφέρνει να αλλοιώσει.
«Είναι σκληρό να παλεύεις με την επιθυμία της καρδιάς. Ό,τι κι αν είναι αυτό που ποθεί, το παζαρεύει με το κόστος της ψυχής», γράφει κάπου ο Λόρενς Ντάρελ, κι ο Γιώργος Κουτουλάκης μοιάζει να το ξέρει καλά αυτό. Η επιθυμία της καρδιάς του αποτυπώνεται με στίχους και ποιήματα μεστά σε μηνύματα, γεμάτα εικόνες και συναισθήματα. Οι λέξεις του, βαγόνια που ταξιδεύουν στις γραμμές του χρόνου, αγγίζουν βαθιά στη ψυχή, κι ο σταθμός σε κάθε ποίημά του, μέρος της διαδρομής προς την ανθρωπιά…
-Με τα παρακάτω λόγια μας καλωσορίζει ο Γιώργος Κουτουλάκης στο κατώφλι της ποιητικής του συλλογής:
Θα ήθελα να ευχαριστήσω και από εδώ, όλους όσους με βοήθησαν να γίνει γνωστό και παραέξω αυτό το μικρό μου έργο. Πολλά ευχαριστώ στην καλή μου φίλη την Λίτσα, μεγάλη η ψυχολογική της βοήθεια και φυσικά η κριτική της σε κάθε ποίημά μου. Την Κλαίρη και τον Αλέκο που από την αρχή ήταν υποστηρικτές στο να μην μείνει ό,τι έχω γράψει σ’ ένα συρτάρι. Τον ιερέα του χωριού, τον παπα-Γιώργη, που με βοήθησε και με βοηθάει να παρουσιάσουμε τα ποιήματά μου. Την γυναίκα μου την Μαρία, που έκανε παρατηρήσεις και διόρθωνε τα λάθη μου. Στον Μανώλη τον Κουτσογιαννάκη που αν και τελευταίος ακροατής του έργου μου, πίστεψε σε αυτό και βοήθησε έμπρακτα για να γίνει βιβλίο, στην Έλλη Γράβαλου για το πολύ όμορφο εξώφυλλο που μου έφτιαξε. Στον Χρήστο τον Τσαντή, που με βοήθησε να φτάσει το έργο αυτό στο τυπογραφείο και για τα καλά του λόγια. Τέλος σε όλους που θα διαβάσουν και θα κρίνουν τα ποιήματα αυτά με το συναίσθημα τους…
Σας ευχαριστώ!
Εγώ δεν είμαι ποιητής, στίχους γράφω μονάχα
Το γέλιο και το δάκρυ μου ποίημα κάνω τάχα…
Επιμέλεια: Χρήστος Τσαντής – Εξώφυλλο: Γράβαλου Έλλη
ISBN 978-618-82572-5-2
Ένα σεργιάνι-Γιώργος Κουτουλάκης

Για παραγγελίες του βιβλίου συμπληρώστε τη φόρμα επικοινωνίας ή καλέστε στο 6983 091058

Αρχική τιμή:
11,00 €
Εξοικονομείτε:
2,10 € (19%)
Τιμή για εσάς:
8,90 €
Και μόνο 2,9 για έξοδα αποστολής-αντικαταβολής

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

«Τα δυο πουγκιά», του Γιώργου Ηλιάδη, στην Κρήτη της Κατοχής

Ο Μενέλαος Λουντέμης και η Μυρτώ

Η ΚΡΗΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Follow by Email